Via YouTube en Al Jazeera zagen we hoe vrouwen vooraan mee demonstreerden op het Tahrir plein in Cairo. Toch doorbreekt de revolutie niet zomaar een eeuwenoude partiarchale cultuur. Dat merkt Marietje Schaake, Europarlementariër voor D66, die tijdens het zomerreces in Egypte politieke trainingen geeft aan vrouwen en progressieve, aanstormende politici.
Door Marietje Schaake, 26.7.2011, www.opzij.nl
De eerste dag gaf ik een cursus aan 15 jongeren van verschillende organisaties. Er zijn vier vrouwen. Geen slecht begin, maar vooral de mannen stellen vragen. In de pauze zie ik de vrouwen samen heftig discussiëren. Hun Engels lijkt dus wel goed genoeg om de stof te begrijpen. Na de pauze geef ik hen explicieter het woord en komen de vrouwen iets meer los. Hoe je een partijprogramma schrijft, een coalitie vormt of een politiekprofiel opbouwt, zijn totaal nieuwe ervaringen waarvan ze nooit voorbeelden zagen. Het delen van mijn praktijkkennis helpt hen een voorstelling te maken hoe een verkiezingscampagne en parlementair werk eruit zien.
De tweede dag gaf ik een cursus in een mooie wijk in het centrum. Het was duidelijk dat deze mensen ook voor de revolutie economisch een beter dan gemiddelde positie hadden. In het bureau van een kleine politieke partij is een zaal ingericht als een schaduwparlement dat voor de val van Mubarak zitting had. Er zitten 18 Egyptische liberalen in de bankjes. Maar behalve de dochter van 1 van hen zijn het allemaal mannen. Ze zijn goed gekleed en hebben de nieuwste mobiele telefoons. In alles zijn ze progressiever dan de meeste landgenoten.
Ik merk gedurende de training dat ze me zeer serieus nemen, ze stellen vragen en we maken grappen over politieke tegenstanders. Als ik een van de belangrijkste principes uitleg voor geloofwaardige politiek - practice what you preach - vraag ik waarom er geen vrouwen aanwezig zijn. Liberalen zijn toch voor vrouwenrechten? Dat zijn ze ook, bezweren ze me, maar ja de vrouwen moeten eerst zelf vragen om hun rechten en een plek. Schoorvoetend geven de heren toe dat het zelf ook wel prettig vinden dat hun eigen vrouw thuis kookt en schoonmaakt.
Later op het Tahrir plein ontmoet ik gelukkig ook een van de politieke activistes die haar rol duidelijk heeft opgeëist. Ze treedt op als advocate om demonstranten bij te staan die door militairen worden berecht. Ze is een van de rolmodellen van wie Egyptische vrouwen het de komende jaren moeten hebben...
Marietje Schaake
